Verbum

адначасо́вы, ✂.

Які адбываецца, робіцца ў адзін час з чым-н.

• Адначасовыя падзеі.
• Адначасовае абслугоўванне шасці станкоў.

|| наз. адначасовасць, ✂.

адначле́н, ✂.

Лік (літара) або здабытак лікаў (літар) у алгебраічным выразе.

аднашлю́бнасць, ✂, ж.

Форма афіцыйнага шлюбу, калі мужчына мае адну жонку, а жанчына — аднаго мужа; манагамія.

|| прым. аднашлюбны, ✂.

адне́квацца, ✂; незак. (разм.).

Адмаўляцца, ухіляцца ад выканання якога-н. даручэння.

адне́куль, прысл.

Невядома з якога месца, з якой крыніцы.

• А. наехала людзей.
• А. выпісаны фразы.

адне́сці, ✂; зак.

1. Несучы, даставіць куды-н. або каму-н. і занесці.

   • А. кнігі ў бібліятэку.

2. Перамясціць, перасунуць. Лодку аднесла (безас.) далёка ў мора.

   • А. плот ад вуліцы.

3. Адкласці, перанесці на далей.

   • А. сустрэчу на верасень.

4. перан. Уключыць, залічыць у склад якіх-н. прадметаў або з’яў, на чый-н. рахунак, звязаць з пэўным перыядам.

   • А. рукапіс да 16 стагоддзя.

|| незак. адносіць, ✂.

|| наз. аднясенне, ✂, аднос, ✂ і адноска, ✂.

адне́сціся, ✂; зак.

Выявіць свае адносіны, паставіцца пэўным чынам да каго-, чаго-н.

• Уважліва а. да запатрабаванняў народа.

|| незак. адносіцца, ✂.

|| наз. адносіны, ✂.

адно́, часц.

1. ліч., гл. адзін.

2. часц. абмежавальная. Толькі, выключна (разм.).

   • Дзеці цэлы дзень а. гуляюць.

3. часц. узмацняльная. Узмацняе нечаканасць, раптоўнасць наступлення дзеяння (разм.).

   • Гляджу — а. ж зноў паваліў снег.

4. злуч. супраціўны. Злучае члены сказа і сказы з адносінамі неадпаведнасці (разм.).

   • Дом добры, а. што халодны.

5. злуч. уступальны. далучальны. Далучае сказы, якія дапаўняюць або ўдакладняюць выказаныя раней думкі (разм.).

   • Ягад многа, а. еш на здароўе.

адно́йчы, прысл.

1. Адзін раз.

   • Толькі а. я ездзіў на мора.

2. Аднаго разу, калісьці.

   • А. вечарам здарылася нечаканае.

адно́лькавы, ✂.

Такі самы, які нічым не адрозніваецца ад іншых; такі як заўсёды.

• Аднолькавыя ўмовы.

|| наз. аднолькавасць, ✂.