Verbum

адрабі́ць, ✂; зак.

1. Разлічыцца за даўгі сваёй працай.

   • Я адраблю вам на касьбе.

2. Скончыць, перастаць рабіць, працаваць.

   • Дзед сваё ўжо адрабіў.

3. Папрацаваць, парабіць нейкі час.

   • Адрабіў два гады.

4. чаго-што. Зрабіць так, каб вярнуць што-н. да ранейшага стану.

   • Таго, што зробіш, часам назад не адробіш.

|| незак. адрабляць, ✂ і адробліваць, ✂.

|| прым. адработачны, ✂.

адрабо́ткі, ✂.

Раней: праца селяніна са сваімі прыладамі, канём на багацея за карыстанне зямлёй, за пазыку і пад.

• Уся вёска хадзіла да пана на а.

|| прым. адработачны, ✂.

• Адработачная рэнта.

адраджэ́нне, ✂, н.

Аднаўленне, уздым пасля перыяду заняпаду, разбурэння, з’яўленне зноў.

• А. прамысловасці.
• Эпоха Адраджэння (эпоха росквіту навук і мастацтваў у Еўропе пасля сярэдневякоўя).

адрадзі́цца, ✂; зак.

Аднавіцца, стаць ізноў дзейным, жывым; аджыць.

• Адрадзілася народная гаспадарка.
• А. да жыцця (перан.).

|| незак. адраджацца, ✂.

адрадзі́ць, ✂; зак.

Выклікаць адраджэнне каго-, чаго-н., аднавіць пасля перыяду разбурэння, заняпаду.

• А. горад.
• А. традыцыі.

|| незак. адраджаць, ✂.

адразны́, ✂.

1. Такі, які трэба і можна адрэзаць.

   • А. талон.

2. Не суцэльны, з прышытай часткай.

   • Сукенка з адразным станікам.

3. Прызначаны для адразання.

   • А. станок.

адра́зу, прысл.

1. Зараз ж., у той самы момант.

   • Набегаўшыся, сынок а. засынае.

2. Адначасова.

   • Людзі выйшлі а. з усіх хат.

3. Непасрэдна за чым-н.

   • А. за хатай малады сад.

4. За адзін раз, з першага разу.

   • Як усё зрабіць а. ?

5. З самага пачатку.

   • Чалавек а. спадабаўся.

адраі́цца, ✂; зак. (спец.).

Утварыць новы рой, аддзяліўшыся ад старога (пра пчол).

• Пчолы адраіліся.

адра́іць​¹, ✂; зак.

Адгаварыць ад чаго-н., параіць, пераканаць не рабіць чаго-н.

• Дзецям адраілі так позна ісці ў лес.

адраі́ць​², ✂; зак. (спец.).

Аддзяліць частку пчол для ўтварэння новага рою.