Verbum

ача́г, ✂, м.

1. Устройства, прыстасаванне, дзе распальваюць агонь.

   • Гарыць агонь у ачагу.
   • Хатні а. (перан. свой дом, сям’я).

2. перан. Месца, адкуль што-н. распаўсюджваецца, цэнтр чаго-н. (кніжн.).

   • А. асветы.
   • А. землетрасення.
   • А. хваробы.

|| прым. ачаговы, ✂.

ачалаве́чыцца, ✂; зак. (кніжн.).

Стаць падобным на чалавека, ператварыцца ў чалавека.

|| незак. ачалавечвацца, ✂.

|| наз. ачалавечанне, ✂ і ачалавечванне, ✂.

• А. малпы.

ачамярэ́лы, ✂ (разм.).

Абрыдлы, які апрацівеў.

ачамярэ́ць, ✂; зак. (разм.).

Стаць горкім, як чэмер; надакучыць, абрыдзець.

• Ачамярэла мне гэта балаганная музыка.

ачапі́ць, ✂; зак.

Акружыць з мэтай аховы або спынення доступу куды-н.

• А. плошчу.

|| незак. ачапляць, ✂.

|| наз. ачапленне, ✂.

ачарава́ць, ✂; зак.

Зрабіць прыемнае ўражанне; зачараваць.

• Спявачка ачаравала сваім голасам.

|| незак. ачароўваць, ✂.

ачарсцве́лы, ✂.

Грубы, бяздушны, чэрствы; падсохлы.

• А. хлеб.
• Ачарсцвелая душа.

|| наз. ачарсцвеласць, ✂.

ачаса́ць​¹, ✂; зак.

Ачысціць часаннем.

• А. лён.

|| незак. ачэсваць, ✂.

ачаса́ць​², ✂; зак.

Чэшучы сякерай, падраўняць.

• А. бервяно.

|| незак. ачэсваць, ✂.

ача́хлы, ✂.

Які астыў, негарачы.

• А. прысак.