Verbum

адка́зны, ✂.

1. Чалавек, на якога ўскладаецца адказнасць, які адказвае за каго-, што-н.

   • А. рэдактар.
   • А. (наз.) за вечар.

2. Вельмі важны, значны.

   • Адказнае даручэнне.
   • Адказная пасада.
   • А. момант.

|| наз. адказнасць, ✂.

адка́зчык, ✂, м.

1. Асоба, якой прад’яўлены судовы іск.

   • Удзел у справе істца і адказчыка.

2. Той, хто нясе адказнасць, адказвае за што-н. (разм.).

   • Брыгадзір за ўсё а.

|| ж. адказчыца, ✂.

адказыра́ць​¹, ✂; зак. (разм.).

Прывітаць па-вайсковаму, прыклаўшы правую руку да казырка.

адказыра́ць​², ✂; зак. (разм.).

У гульні ў карты: адказаць козырам на козыр.

адкаласава́ць, ✂; зак.

Выпусціць колас.

• Адкаласавала жыта.

адкало́цца​¹, ✂; зак.

1. Аддзяліцца, адпасці ад таго, што колецца, разбіваецца.

   • Адкалолася ручка ад збана.

2. перан. Парваць сувязь з кім-, чым-н., выйсці са складу якой-н. арганізацыі, групы і пад.

   • А. ад калектыву.

|| незак. адколвацца, ✂.

|| наз. адколванне, ✂ і адкол, ✂.

адкало́цца​², ✂; зак.

Пра што-н. праколатае: аддзяліцца, адпасці.

• Шпілька адкалолася.
• Бант адкалоўся.

|| незак. адколвацца, ✂.

|| наз. адколванне, ✂.

адкало́ць​¹, ✂; зак.

1. Аддзяліць ад цэлага, колючы.

   • А. кавалачак цукру.

2. перан. Прымусіць парваць з кім-н., выйсці з якой-н. групы, арганізацыі.

   • А. ад родзічаў.

3. Зрабіць, сказаць што-н. недарэчнае, нечаканае (разм.).

   • А. нумар.

|| незак. адколваць, ✂.

|| наз. адколванне, ✂.

адкало́ць​², ✂; зак.

Адняць прыколатае або выняць тое, чым прыколата, прышпілена што-н.

• А. бант.
• А. шпільку.

|| незак. адколваць, ✂.

|| наз. адколванне, ✂.

адкалупа́ць, ✂; зак. (разм.).

Аддзяліць, калупаючы; адарваць, адкрышыць што-н. чым-н., якой-н. прыладай.

• А. кавалачак тынку.

|| незак. адкалупваць, ✂.

|| аднакр. адкалупнуць, ✂.