Verbum

абта́лы, ✂.

Які абтаў, вызваліўся ад лёду, снегу зверху, па краях.

• А. бераг ракі.

абтапта́цца, ✂; зак.

1. Стаць абтаптаным, утаптацца.

   • Снег абтаптаўся.

2. Знасіць, стаптаць абутак.

   • Зусім абтаптаўся, няма чаго на ногі насунуць.

|| незак. абтоптвацца, ✂.

абтапта́ць, ✂; зак.

Утаптаць што-н. вакол чаго-н., абмяць нагамі.

• А. зямлю каля слупа.
• А. сена на возе.

|| незак. абтоптваць, ✂.

абта́ць, ✂; зак.

Вызваліцца зверху ці па краях ад снегу, лёду пры яго раставанні; растаць зверху, з краёў.

• Шыбы абталі.
• Ільдзіна абтала.

|| незак. абтаваць, ✂.

абтачы́цца, ✂; зак.

Стаць гладкім, абточаным.

|| незак. абточвацца, ✂.

абтачы́ць​¹, ✂; зак.

На такарным станку ці з дапамогай якіх-н. інструментаў надаць чаму-н. патрэбную форму, зрабіць гладкім, роўным.

• А. дэталь.

|| незак. абточваць, ✂.

|| наз. абточка, ✂ і абточванне, ✂.

абтачы́ць​², ✂; зак.

Абгрызці, аб’есці з усіх бакоў (пра чарвей, насякомых).

• Чарвякі абтачылі ўсю кару.

|| незак. абточваць, ✂.

абто́чны, ✂.

Прызначаны для абточкі.

• А. станок.

абтрапа́цца, ✂; зак.

1. Ачысціць сябе ад чаго-н.

   • А. ад снегу.

2. Ачысціцца ад кастрыцы (пра лён, пяньку).

3. У выніку доўгай носкі падрацца, абабіцца па краях.

   • Гарнітур мой зусім абтрапаўся.

абтрапа́ць, ✂; зак.

1. Абабіць, стрэсці што-н. з чаго-н.

   • А. пыл з адзення.

2. Ачысціць трапаннем (лён, пяньку).

   • А. валакно.

3. Падраць, абабіць, абнасіць па краях (пра вопратку).

   • А. рукавы.