Verbum

адслаі́ць, ✂; зак.

Аддзяліць слаямі.

• А. кару.

|| незак. адслойваць, ✂.

|| наз. адслойванне, ✂.

|| наз. адслаенне, ✂.

адслужы́ць, ✂; зак.

1. Скончыць служыць (у 1, 3 і 4 знач.).

2. Прабыць на службе нейкі тэрмін.

   • А. два гады.

|| незак. адслужваць, ✂.

адсмакта́ць, ✂; зак.

1. што і чаго. Смактаннем аддзяліць, адпіць, убавіць.

   • П’яўкі адсмакталі кроў.

2. Скончыць смактаць.

|| незак. адсмоктваць, ✂.

|| наз. адсмоктванне, ✂.

|| прым. адсмоктвальны, ✂.

адсо́ўны, ✂.

Такі, які можна адсунуць; прыстасаваны для адсоўвання.

• Адсоўная засаўка.

адсо́хнуць, ✂; зак.

1. Пра часткі раслін: засохшы, адпасці.

   • Галінка адсохла.

2. Пра частку цела: перастаць дзейнічаць з прычыны хваробы (разм.).

   • Рука адсохла.

|| незак. адсыхаць, ✂.

адспява́ць, ✂; зак.

Скончыць спяваць.

• Адспявалі свае песні салаўі.

адста́віць, ✂; зак.

1. Паставіць на новае месца, пераставіць.

   • А. крэсла ўбок.

2. Адвесці ўбок, выставіць.

   • А. нагу.

3. Звольніць, зняць (уст.).

   • А. ад выканання абавязкаў.

4. адставіць! Каманда, якая азначае адмену папярэдняй каманды або загад спыніць што-н.

   • А. размовы ў страі!

|| незак. адстаўляць, ✂.

адста́лы, ✂.

1. Які адстаў ад іншых у дарозе.

   • Адсталая птушка.

2. перан. Які стаіць на больш нізкім узроўні развіцця параўнальна з іншымі.

   • А. чалавек.
   • Адсталая краіна.
   • Адсталыя погляды.

|| наз. адсталасць, ✂.

адста́ўка, ✂, ж.

Канчатковае звальненне з вайсковай, а таксама з дзяржаўнай службы.

• Капітан у адстаўцы.
• Выйсці ў адстаўку.

◊

• Адстаўка кабінета, урада — выхад у сувязі з вотумам недавер’я або зменай кіраўніка дзяржавы.

адстаўні́к, ✂, м. (разм.).

Адстаўны ваеннаслужачы.