Verbum

адпо́р, ✂, м.

Адбіццё нападу або процідзеянне каму-, чаму-н.

• Даць а. ворагу.

адпра́ва, ✂, ж.

У веруючых: набажэнскі абрад, які праводзіцца па просьбе саміх веруючых (шлюб, хрэсьбіны, паніхіда і пад.).

адправа́дзіць, ✂; зак. (разм.).

Прымусіць пайсці адкуль-н. і выправадзіць, прагнаць.

|| незак. адправаджваць, ✂.

адпра́віцца, ✂; зак.

Паехаць, пайсці, накіравацца ў дарогу.

• А. ў падарожжа.
• Цягнік адправіўся ў 4 гадзіны.

|| незак. адпраўляцца, ✂.

|| наз. адпраўленне, ✂.

адпра́віць, ✂; зак.

1. Паслаць, адаслаць, накіраваць.

   • А. дзяцей у школу.
   • А. пасылку.
   • А. студэнтаў на ўборку ўраджаю.

2. Даць распараджэнне, сігнал на адпраўку, дазволіць адпраўку чаго-н.

   • А. цягнік.
   • А. калону машын.

|| незак. адпраўляць, ✂.

|| наз. адпраўленне, ✂ і адпраўка, ✂.

адпрасі́цца, ✂; зак.

Папрасіць дазволу пайсці або паехаць куды-н., не ўдзельнічаць у чым-н.

• А. з работы.
• Ад смерці не адкупішся і не адпросішся (прыказка).

|| незак. адпрошвацца, ✂.

адпраўле́нне, ✂, н.

1. гл. адправіцца і адправіць.

2. Тое, што пасылаецца, адпраўляецца поштай (афіц.).

   • Паштовае а.
   • Заказное а.

адпраўны́, ✂ (кніжн.).

1. Такі, з якога адпраўляюць каго-, што-н., адкуль адпраўляюцца.

   • А. пункт.
   • Адпраўная станцыя.

2. перан. Такі, з якога зыходзяць, зыходны.

   • А. пункт погляду.

адпра́ўшчык, ✂, м. (афіц.).

Той, хто адпраўляе, перасылае што-н.

• А. грузаў.
• А. бандэролі.

|| ж. адпраўшчыца, ✂.

|| прым. адпраўшчыцкі, ✂.

адпрацава́ць, ✂; зак.

1. Разлічыцца за доўг сваёй працай.

   • А. за грошы.

2. Папрацаваць нейкі час.

   • А. пяць дзён у полі.

3. Скончыць працаваць.

   • А. сваё.

4. Надаць чаму-н. канчатковы выгляд; дамагчыся майстэрскага выканання.

   • А. нумар праграмы.

|| незак. апрацоўваць, ✂.

|| наз. адпрацоўванне, ✂ і адпрацоўка, ✂.