Verbum

адрачы́ся, ✂; зак.

1. Адмовіцца ад каго-, чаго-н., здрадзіць каму-, чаму-н.

   • А. ад сваіх дзяцей.
   • А. ад сваіх слоў.

2. Адмовіцца ад сваіх правоў на што-н. (уст.).

   • А. ад спадчыны.

|| незак. адракацца, ✂.

|| наз. адрачэнне, ✂.

адрачэ́нец, ✂, м.

Той, хто адрокся ад ранейшых сваіх поглядаў, перакананняў.

адро́зненне, ✂, н.

1. Непадобнасць, розніца паміж кім-, чым-н.

   • Істотнае а.
   • Дыялектныя адрозненні.

2. Ужыв. ў некаторых выразах для абазначэння ўзнагароды, заахвочвання якой-н. дзейнасці.

   • Знакі адрознення (пра ордэны, медалі).

адро́знівацца, ✂; незак.

Мець асаблівасці, прыкметы, якія адрозніваюць ад іншых асоб, прадметаў і з’яў.

• Ён адрозніваецца кемлівасцю.

адро́зніць, ✂; зак.

Устанавіць розніцу паміж кім-, чым-н.

• Часам цяжка адрозніць блізнят.

|| незак. адрозніваць, ✂.

адро́стак, ✂, м.

1. Малады парастак, пучок расліны, які расце ад сцябла або кораня.

   • Абрэзаць адросткі.
   • Пасадзіць а.

2. Адгалінаванне якога-н. органа.

   • А. сляпой кішкі.

адру́злы, ✂ (разм.).

Які страціў пругкасць; вялы, зморшчаны, друзлы.

• А. твар.

|| наз. адрузласць, ✂.

адрулі́ць, ✂; зак. (спец.).

1. Пра лётчыка: адвесці куды-н. самалёт па зямлі.

2. Пра самалёт: рухаючыся па зямлі, павярнуць.

• А. убок.

|| незак. адрульваць, ✂.

адры́вачны, ✂.

Які не з’яўляецца цэлым, нязвязны.

• Адрывачныя звесткі.

|| наз. адрывачнасць, ✂.

адры́вісты, ✂.

Які гучыць без плаўных пераходаў, рэзкі, з кароткімі паўзамі.

• Адрывістыя гукі.
• Гаварыць адрывіста (прысл.).

|| наз. адрывістасць, ✂.