Verbum

абра́ннік, ✂, м. (высок.).

1. Той, хто абраны кім-н. для выканання якіх-н. абавязкаў.

   • Дэпутаты — абраннікі народа.
   • А. лёсу (перан.).

2. Любімы чалавек, каханак.

   • А. сэрца.

|| ж. абранніца, ✂.

|| прым. абранніцкі, ✂.

абрасе́лы, ✂.

Мокры ад расы, пакрыты расою.

• А. куст.

абрасі́ць, ✂; зак.

1. Змачыць кроплямі расы.

   • А. ногі.

2. Пакрыць кроплямі вадкасці.

   • Дожджык вясновы абрасіў зямлю.

|| незак. аброшваць, ✂.

абрасці́, ✂; зак.

1. Зарасці, пакрыцца якой-н. расліннасцю, валасамі, слоем чаго-н.

   • А. мохам (таксама перан. апусціцца, адзічэць; разм.).
   • А. барадой.
   • А. тлушчам.
   • А. граззю (перан. стаць неахайным, брудным; разм.).

2. перан. Набыць многа ўсяго, стварыць што-н. вакол сябе, каля сябе (разм.).

   • А. гаспадаркай.
   • Вуліца абрасла новымі дамамі.

|| незак. абрастаць, ✂.

|| наз. абрастанне, ✂.

абраўнава́цца, ✂; зак.

Зрабіцца роўным, гладкім; выраўняцца (аб краях, паверхні чаго-н.).

• Свежы насып абраўнаваўся пад коламі машын.

|| незак. абраўноўвацца, ✂.

абраўнава́ць, ✂; зак.

Зрабіць роўным, гладкім (край, паверхню чаго-н.).

• А. грады.

|| незак. абраўноўваць, ✂.

|| наз. абраўноўванне, ✂.

абра́ць, ✂; зак.

Тое, што і выбраць.

• А. дэпутата.

|| незак. абіраць, ✂.

|| наз. абранне, ✂.

абрашэ́ціць, ✂; зак.

Зрабіць рашотку на чым-н.

• А. акно.

|| незак. абрашэчваць, ✂.

|| наз. абрашэчванне, ✂.

абро́жак, ✂, м. (абл.).

Раменьчык, які надзяваецца на шыю жывёле; нашыйнік.

• Надзець сабаку а.

|| прым. аброжачны, ✂.

абро́к​¹, ✂, м. (гіст.).

У час прыгону: натуральны або грашовы падатак, які спаганяўся памешчыкамі з сялян; чынш.

• Збіраць а.

|| прым. аброчны, ✂.

• А. селянін (які плаціць аброк).