абра́ннік, ✂, м. (высок.).

  1. Той, хто абраны кім-н. для выканання якіх-н. абавязкаў.

    • Дэпутаты — абраннікі народа.
    • А. лёсу (перан.).

  2. Любімы чалавек, каханак.

    • А. сэрца.

|| ж. абранніца, ✂.

|| прым. абранніцкі, ✂.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)