Verbum

адваява́цца, ✂; зак. (разм.).

Тое, што і адваяваць (у 2 знач.).

• Адваяваўся салдат.

адваява́ць, ✂; зак.

1. Вярнуць вайной.

   • А. сваю зямлю ў захопнікаў.

2. Кончыць ваяваць (разм.).

   • Салдат сваё адваяваў.

3. перан. Дамагчыся чаго-н. настойлівасцю.

   • А. пераходны сцяг.

|| незак. адваёўваць, ✂.

адве́даць, ✂; зак.

1. Наведаць каго-, што-н., пабываць у каго-н. дзе-н.

   • А. хворага сябра.
   • А. родны кут.

2. чаго. Пакаштаваць, паспытаць.

   • А. спелых груш.

|| незак. адведваць, ✂.

|| наз. адведванне, ✂.

адве́дзіны, ✂.

Сяброўскае наведванне каго-н.

• Прыйсці ў а.

адве́дкі, ✂.

1. Наведванне жанчыны, якая нарадзіла дзіця.

   • Прыйсці ў а. з пірагамі.

2. Тое, што і адведзіны.

адве́зці, ✂; зак.

1. Везучы, даставіць каго-, што-н. і завезці куды-н.

   • А. госця дадому.

2. Везучы, убраць на пэўную адлегласць.

   • А. з дарогі каменне.

|| незак. адвозіць, ✂.

|| наз. адвоз, ✂ і адвозка, ✂.

адве́ку, прысл.

Спрадвеку, з даўніх часоў.

• Тут ваўкі а. вядуцца.

адве́с, ✂, м. (спец.).

Невялікі груз на шнуры або нітцы для вызначэння вертыкальнага напрамку; грунтвага.

• Шнур з адвесам.

адве́сіць, ✂; зак.

Адкрыць што-н. завешанае; зняць або адсунуць убок тое, чым было што-н. завешана.

• А. акно.

◊

• Адвесіць губы (разм. неадабр.) — надзьмуцца, пакрыўдзіцца.

|| незак. адвешваць, ✂.

адвеслава́ць, ✂; зак.

Вяслуючы, аддаліцца, адплыць ад чаго-н.

• А. ад берага.

|| незак. адвяслоўваць, ✂.