Verbum

абра́зіцца, ✂; зак.

Адчуць сябе абражаным, зняважаным, моцна пакрыўдзіцца.

|| незак. абражацца, ✂.

абра́зіць, ✂; зак.

Пакрыўдзіць, надта ўнізіць.

• А. словам.
• А. дзеяннем.

|| незак. абражаць, ✂.

|| наз. абраза, ✂.

абразкі́, ✂, м. (спец.).

Жанр лірычных мініяцюр у беларускай прозе, у якіх адлюстроўваецца ўнутраны свет чалавека.

|| прым. абразковы, ✂.

абра́злівы, ✂.

Такі, які нясе ў сабе абразу.

• Абразлівыя словы.

|| наз. абразлівасць, ✂.

абразу́міцца, ✂; зак.

Абдумацца, стаць разважлівым.

• З гадамі абразумілася.

абразу́міць, ✂; зак. (разм.).

Пераканаць, прымусіць абдумацца.

• А. дурасліўца.

абракада́бра, ✂, ж. (кніжн.).

Бяссэнсавы, незразумелы набор слоў [ад лацінскай назвы магічнага заклінання].

абра́міць, ✂; зак. (спец.).

Уставіць у раму.

• А. партрэт.

|| незак. абрамляць, ✂.

|| наз. абрамленне, ✂.

абрамле́нне, ✂, н.

1. гл. абраміць.

2. Тое, што абрамляць (у 2 знач.) што-н., рамка, акружэнне.

   • Прыгожае а. партрэта.

абрамля́ць, ✂; незак.

1. гл. абраміць.

2. Акружаць што-н. як бы рамкай.

   • Галаву абрамлялі пышныя валасы.