Verbum

пасведчанне, ✂, н.

1. гл. пасведчыць.

2. Дакумент, які пацвярджае які-н. юрыдычны факт.

   • П. аб нараджэнні.

пасведчыць, ✂; зак.

1. што, аб чым і з дадан. сказам. Сцвердзіць, засведчыць што-н.

   • Усё гэта могуць п. не словы, а рэальныя факты.

2. Выступіць у ролі сведкі.

|| наз. пасведчанне, ✂.

пасвістаць, ✂; зак.

Свістаць некаторы час, свіснуць некалькі разоў.

пасвіцца, ✂; незак.

Быць на падножным корме (пра жывёлу, птушку).

• На лузе пасвіўся статак.

пасвіць, ✂; незак.

Наглядаць за кім-, чым-н. (жывёлай, птушкай) у час выгану на падножны корм.

• П. коней.
• П. статак.
• П. гусей.

|| наз. пасьба, ✂.

пасвяжэлы, ✂.

Які пасвяжэў, стаў свежым.

• Пасвяжэлая пасля дажджу расліннасць.

пасвяціць​¹, ✂; зак.

1. гл. свяціць.

2. каго (што) у што. Пазнаёміць з чым-н. патаемным, не ўсім вядомым.

   • П. сяброўку ў сваю тайну.

|| незак. пасвячаць, ✂.

|| наз. пасвячэнне, ✂.

пасвяціць​², ✂; зак.

Надаць які-н. сан, званне з дапамогай пэўных абрадаў.

• П. у епіскапы.

|| незак. пасвячаць, ✂.

|| наз. пасвячэнне, ✂.

пасека, ✂, ж.

Высечаная дзялянка лесу; месца, дзе высечаны лес.

• Раскарчоўваць пасеку.

|| прым. пасечны, ✂.

паселішча, ✂, н.

1. Месца, на якім у старажытнасці было размешчана пасяленне, селішча.

   • Раскопкі старажытнага паселішча.

2. Месца, заселенае людзьмі — вёска, сяло і пад.