Verbum

палкоўнік, ✂, м.

Афіцэрскае званне, чын, рангам вышэйшы за падпалкоўніка і ніжэйшы за генерал-маёра, а таксама асоба, якая мае гэта званне.

|| прым. палкоўніцкі, ✂.

палова, ✂, ж. (разм.).

Тое, што і палавіна (у 1, 2 і 3 знач.).

палоззе, ✂, н., зб.

Палазы саней.

палок, ✂, м.

1. Нары паміж печчу і супрацьлеглай сцяной уздоўж глухой сцяны ў сялянскай хаце.

2. Узвышэнне ў выглядзе шырокай паліцы ў лазні, на якім парацца.

палольшчык, ✂, м.

Той, хто займаецца полівам чаго-н.

|| ж. палольшчыца, ✂.

паломка​¹, ✂, ж.

Жменя атрапанага або ачэсанага лёну.

паломка​², ✂, ж.

1. гл. ламаць.

2. Паламанае месца, пашкоджанне.

   • Ліквідаваць паломку.

паломнік, ✂, м.

Багамолец, які вандруе па святых мясцінах.

|| ж. паломніца, ✂.

|| прым. паломніцкі, ✂.

паломніцтва, ✂, н.

1. Вандраванне, падарожжа ў якасці паломніка.

2. перан. Падарожжа, хаджэнне куды-н. вялікай колькасцю наведвальнікаў, каб азнаёміцца з якімі-н. славутасцямі, а таксама да славутай асобы (іран.).

   • Пачалося сапраўднае п. да раскапанага старажытнага помніка архітэктуры.

|| прым. паломніцкі, ✂.

паломнічаць, ✂; незак.

Ажыццяўляць паломніцтва да святых мясцін.