Verbum

пустазе́лле, -я, н.

Дзікарослая расліна, якая засмечвае пасевы культурных раслін, а таксама (зб.) сукупнасць такіх раслін.

П. заглушыла бульбу.

|| прым. пустазе́льны, -ая, -ае.

пустальга́, -і́, ДМ -льзе́, мн. -тэ́льгі, -аў.

1. ж. Драпежная птушка сямейства сакаліных.

2. м. і ж. Легкадумны, пусты чалавек (разм., неадабр.).

пустаме́ля, -і, ДМ -ю, Т-ем, м.; ДМ -і, Т -яй (-яю), ж., мн. -і, -ме́ль (разм.).

Тое, што і пустаслоў.

пустаро́гі, -ая, -ае.

3 пустымі рагамі, якія ўяўляюць сабой адросткі лобных касцей, пакрытых рагавым рэчывам.

Сямейства пустарогіх (наз.: авечкі, козы, антылопы і інш.).

пустасло́віць, -о́ўлю, -о́віш, -о́віць; незак. (разм.).

Займацца пустаслоўем.

пустасло́ў, -о́ва, мн. -о́вы, -о́ваў м. (разм.).

Той, хто гаворыць пустое, нясе лухту.

пустасло́ўе, -я, н. (разм.).

Пустыя размовы, балбатня.

|| прым. пустасло́ўны, -ая, -ае.

пустата́, -ы́, ДМ -стаце́, мн. пусто́ты, пусто́т, ж.

1. гл. пусты.

2. адз. Адсутнасць імкненняў, інтарэсаў (кніжн.).

Душэўная п.

3. Пустая (у 1 знач.) прастора (спец.).

Пустоты ў ліцці.

|| прым. пусто́тны, -ая, -ае (да 3 знач.; спец.).

пустацве́т, -у і -а, М -цве́це, м.

1. -у. Кветка без завязі, якая не дае пладоў.

2. -а, мн. -ы, -аў перан. Чалавек, які не зрабіў у жыцці нічога карыснага.

Развялося нахлебнікаў і пустацветаў.

|| прым. пустацве́тны, -ая, -ае (да 1 знач.).

пустаце́лы, -ая, -ае (спец.).

Пусты ў сярэдзіне.

Пустацелая цэгла.

|| наз. пустаце́ласць, -і, ж.