Verbum

паражэнне, ✂, н.

1. гл. паразіць.

2. Няўдача ў вайне, барацьбе, спаборніцтве.

   • Нанесці п. ворагу.
   • Пацярпець п. ў шахматным турніры.

паражэнства, ✂, н.

1. У час першай сусветнай вайны: палітычны настрой у некаторых грамадскіх колах, якія жадалі паражэння свайго ўрада ў вайне.

2. Пазіцыя, якая адлюстроўвае нявер’е ў магчымасць ажыццяўлення чаго-н., у перамогу чаго-н. (неадабр.).

|| прым. паражэнчы, ✂.

паразбівацца, ✂; зак.

Разбіцца — пра ўсё, многае ці ўсіх, многіх.

• Талеркі паразбіваліся.

паразбіваць, ✂; зак.

Разбіць усё, многае.

• П. пасуду.
• П. пракосы.

паразбінтоўваць, ✂; зак.

Разбінтаваць усіх, многіх або ўсё, многае.

• П. раненых.

паразбіраць, ✂; зак.

Разабраць усё, многае або ўсіх, многіх.

• П. тавары.

паразблытваць, ✂; зак.

Разблытаць усё, многае.

• П. ніткі.

паразбуджваць, ✂; зак.

Разбудзіць усіх, многіх.

паразбураць, ✂ і паразбурваць, ✂; зак.

Разбурыць усё, многае.

паразбухаць, ✂; зак.

Разбухнуць — пра ўсё, многае.

• Зерне паразбухала ад вільгаці.