Verbum

парастак, ✂, м.

1. Маладая галінка, сцябло расліны з лісцем, якое вырасла ад больш старога сцябла ці ствала, або малая галінка, якая вырасла ад кораня асноўнай расліны.

   • Маладыя парасткі на старым ствале.

2. Сцябло расліны ў самым пачатку яго развіцця з насення.

   • Насенне пусціла парасткі.

3. звычайна мн., перан., чаго. Першае праяўленне, пачатак чаго-н., зародак.

   • Парасткі новага.

|| прым. парасткавы, ✂.

парастоптваць, ✂; зак.

Растаптаць усё, многае або ўсіх, многіх.

парасточваць​¹, ✂; зак.

Растачыць усё, многае (гл. растачыць 1).

• П. адтуліны ў дэталях.

парасточваць​², ✂; зак.

Растачыць усё, многае.

• Шашаль парасточваў сцены.

парасточваць​³, ✂; зак.

Растачыць усё, многае (гл. растачыць 3).

• П. каўняры ў кашулях.

парастрасацца, ✂ і парастрэсвацца, ✂; зак.

Растрэсціся — пра ўсё, многае.

парастрасаць, ✂ і парастрэсваць, ✂; зак.

Растрэсці ўсё, многае.

• П. сена.

параструшчваць, ✂; зак.

Раструшчыць усё, многае.

парастыкаць, ✂; зак.

Растыкаць усё, многае.

• П. тычкі на лузе.

парасхінаць, ✂; зак.

Расхінуць усё, многае.