Verbum

зайграць​¹, ✂; зак.

1. Часта іграючы на чым-н. або чым-н., зрабіць непрыгодным.

   • З. пласцінку.

2. Часта выконваючы, зрабіць банальным.

   • Гэту п’есу зайгралі канчаткова.

зайграць​², ✂; зак.

Пачаць іграць (у 1 і 3 знач.).

• Зайграў аркестр.

зайздрасць, ✂, ж.

Пачуццё прыкрасці і раздражнення, выкліканае дабрабытам, поспехамі іншых.

• Глядзець з зайздрасцю на што-н.

◊

• На зайздрасць — так (такі), што можна пазайздросціць.

• Лопнуць ад зайздрасці — пра бурнае праяўленне зайздрасці.

зайздроснік, ✂, м.

Зайздросны чалавек.

|| ж. зайздросніца, ✂.

|| прым. зайздросніцкі, ✂.

зайздросны, ✂.

1. Які заўсёды зайздросціць, поўны зайздрасці, які выражае зайздрасць.

   • З. чалавек.
   • З. позірк.

2. Здольны абудзіць зайздрасць.

   • З. лёс.
   • Зайздроснае здароўе.

|| наз. зайздроснасць, ✂.

зайздросціць, ✂; незак.

Зведваць пачуццё зайздрасці да каго-, чаго-н.

• Зайздрошчу ўнукам сваім.

|| зак. пазайздросціць, ✂.

займальны, ✂.

Здольны займаць увагу, уяўленне, забаўны.

• Займальная гульня.
• З. сюжэт.

|| наз. займальнасць, ✂.

займацца, ✂; незак.

1. гл. заняцца​¹.

2. Працаваць (пра разумовы занятак), вучыцца.

   • З. ў інстытуце.
   • З. па начах.

3. чым. Мець што-н. прадметам сваіх заняткаў.

   • З. хіміяй.

◊

• Займацца балачкамі (разм.) — займацца пустымі размовамі.

займеннік, ✂, м.

У граматыцы: часціна мовы, якая ўключае словы, што не абазначаюць прадметаў, іх прымет, колькасці або парадку па падліку, а толькі паказваюць на іх.

• Асабовыя займеннікі (я, ты, ён).
• Прыналежныя займеннікі (мой, твой, яго) і інш.

|| прым. займенны, ✂.

займішча, ✂, н.

Узбярэжная паласа, якая заліваецца ў час разліву ракі.