Verbum

зябкі, ✂.

1. Халодны, сцюдзёны.

   • Пацягнуў з. вецер.
   • Была буйная зябкая раса.

2. Адчувальны да сцюжы.

   • У яго змалку былі зябкія рукі.

|| наз. зябкасць, ✂.

зябліва, ✂, н.

1. Узаранае з восені поле пад веснавую сяўбу.

   • Сеяць па зябліву.

2. Асенняе ўзорванне поля.

   • Аратыя паехалі на з.

|| прым. зяблевы, ✂.

зябліць, ✂; незак.

Араць пад зябліва.

• З. іржэўнік.

зябнуць, ✂; незак.

Мерзнуць, вельмі моцна адчуваць холад.

• Рукі зябнуць.

|| зак. азябнуць, ✂.

зяваць, ✂; незак.

1. Тое, што і пазяхаць.

   • З. увесь вечар.

2. Быць няўважлівым, неабачлівым; упускаць зручны выпадак.

   • З. фігуру за фігурай.

|| зак. празяваць, ✂.

|| аднакр. зяўнуць, ✂.

|| наз. зяванне, ✂.

зявок, ✂, м. (разм.).

Недагляд, промах.

• З. гульца.

зязюля, ✂, ж.

Лясная пералётная птушка, якая звычайна не ўе гнязда і кладзе яйкі ў чужыя гнёзды.

|| прым. зязюлін, ✂.

• З. лён (назва расліны сямейства гваздзіковых; куколь).

зяленіва, ✂, н.

1. зб. Зялёная трава, расліннасць, зеляніна.

   • Нарваць зяленіва свінням.

2. Зялёны колер чаго-н.

зялёна-...

Першая частка складаных слоў са знач.:

1. зялёны (у 1 знач.), з зялёным адценнем, напр. зялёна-блакітны, зялёна-буры, зялёна-жоўты, зялёна-карычневы;
2. зялёны (у 1 знач.), у спалучэнні з іншым асобным колерам, напр. зялёна-белы, зялёна-чырвоны.

зялёнка​¹, ✂, ж.

Ядомы грыб з пласціністай зялёнай шапкай.

• Зялёнкі — самыя познія грыбы восені.