Verbum

самавалоданне, ✂, н.

Уменне валодаць сабою, стрыманасць і душэўная ўраўнаважанасць.

• Праявіць с.

самавар, ✂, м.

Металічнае прыстасаванне для кіпячэння вады з награвальнай трубой у сярэдзіне.

• Ставіць с. (пачаць кіпяціць ваду ў самавары).
• Электрычны с.

|| памянш. самаварчык, ✂.

|| прым. самаварны, ✂.

самавіты, ✂.

1. Мажны, дзябёлы.

   • Плячысты с. асілак.

2. Паважны, салідны.

   • С. мужчына.

3. Поўны дастатку, эканамічна моцны, заможны.

   • Самавітая гаспадарка.

4. (з адмоўем не). Які выражае непаўнату або адсутнасць якой-н. якасці.

   • Дарога ўжо не самавітая.

|| наз. самавітасць, ✂.

самаволка, ✂, ж. (разм.).

Самавольная адлучка з работы, службы і пад.

• Пайсці ў самаволку.

самавольнічаць, ✂; незак. (разм.).

Паступаць самавольна.

|| наз. самавольнічанне, ✂.

самавольны, ✂.

1. Які паступае, робіць па сваёй волі, не лічачыся ні з кім.

   • Самавольныя дзеянні.

2. Які робіцца без дазволу, самаўпраўны.

   • Самавольная паездка.

|| наз. самавольнасць, ✂.

самавольства, ✂, н.

1. Схільнасць рабіць што-н. па-свойму, не лічачыся ні з кім.

   • С. адміністрацыі.

2. Самавольныя паводзіны; самавольны ўчынак.

   • С. дзяцей.

самавук, ✂, м. (разм.).

Тое, што і самавучка.

самавукам, прысл.

Самастойна, без сістэматычнага навучання, без кіраўніка.

• Авалодаць граматай с.

самавучка, ✂, м.; ✂, ж..

Чалавек, які навучыўся чаму-н. самастойна, без сістэматычнага навучання і без кіраўніка.

• Кравец с.