Verbum

сала​¹, ✂, н.

Тлушчавае адкладанне ў целе жывёльнага арганізма, а таксама прадукт з гэтага рэчыва.

• Таплёнае с.
• Дурань-дурань, а с. любіць (прымаўка).

◊

• Заліць сала за скуру каму (разм.) — нашкодзіць, нарабіць непрыемнасцей каму-н.

|| памянш.-ласк. сальца, ✂.

|| прым. сальны, ✂.

• Сальная свечка (з сала).

сала​², ✂, н.

Дробны лёд або насычаны вадой снег, які плыве па паверхні вады перад замярзаннем вадаёма.

• Па рацэ плыло с.

салавей, ✂, м.

Буравата-шэрая маленькая пеўчая птушка атрада вераб’іных, якая вылучаецца прыгожым спевам.

• Ля рэчкі зацёхкаў с.
• Пець (залівацца) салаўём (гаварыць красамоўна, з захапленнем).

|| ласк. салавейка, ✂ і салоўка, ✂.

|| прым. салаўіны, ✂.

салавець, ✂; незак. (разм.).

Рабіцца вялым, сонным.

|| зак. асалавець, ✂ і пасалавець, ✂.

саладжавы, ✂.

1. Саладкаваты.

   • С. хлеб.

2. перан. Празмерна ветлівы, да прыкрасці ліслівы.

   • Саладжавая ўхмылка.
   • С. чалавек.

|| наз. саладжавасць, ✂.

• У яго паводзінах адчувалася с.

саладзець, ✂; незак.

Станавіцца салодкім, саладзейшым.

саладзільня, ✂, ж.

Памяшканне, дзе прарошчваюць зерне на солад.

саладзіны, ✂ (спец.).

Гушча, якая застаецца пасля вінакурэння, піваварэння і ідзе на корм жывёле.

◊

• Знацца (разбірацца) як свіння на саладзінах (разм.) — зусім не разбірацца.

|| прым. саладзінны, ✂.

саладзіць, ✂; зак.

1. Рабіць салодкім.

   • С. чай.
   • С. кісель.

2. Прарошчваць зерне для атрымання соладу.

   • С. ячмень.

|| зак. пасаладзіць, ✂ і засаладзіць, ✂.

саладкакорань, ✂, м.

Травяністая расліна, саладкаваты корань якой ужываецца ў медыцыне як слабіцельнае, а таксама ў тэхніцы; лакрыца.

|| прым. саладкакораневы, ✂.