Verbum

запаліцца, ✂; зак.

1. Успыхнуць, загарэцца.

   • На дварэ запаліліся ліхтары.

2. Зрабіцца запалёным.

   • Горла запалілася.

3. перан., чым і без дапаўнення.

   • Аказацца ахопленым моцным пачуццём, імкненнем і пад.
   • З. гневам.

|| незак. запальвацца, ✂ і запаляцца, ✂.

запаліць, ✂; зак.

1. Прымусіць гарэць, загарэцца.

   • З. лямпу.

2. у чым. Падпаліць паліва (у печы).

   • З. у печы.

3. перан. Узбудзіць, натхніць (высок.).

   • З. слухачоў прамовай.
   • З. цікавасць да чаго-н.

|| незак. запальваць, ✂.

|| наз. запальванне, ✂.

запалка, ✂, ж.

Тонкая драўляная палачка з лёгка загаральнай галоўкай для здабывання агню.

• Чыркнуць запалкай.

|| прым. запалкавы, ✂ і запалачны, ✂.

• Запалкавая (запалачная) фабрыка.

запалоханы, ✂.

Баязлівы, палахлівы ад пастаянных пагроз, пакаранняў.

• З. кот.
• З. выгляд.

|| наз. запалоханасць, ✂.

запалохаць, ✂; зак.

Пастаяннымі пагрозамі зрабіць палахлівым, нясмелым.

• З. дзіця.

|| незак. запалохваць, ✂.

запалы, ✂.

Які запаў, паглыбіўся ўнутр, упалы.

• Запалыя грудзі.

|| наз. запаласць, ✂.

запальванне, ✂, н.

1. гл. запаліць.

2. Прыстасаванне, якім выклікаецца загаранне паліва ў рухавіках унутранага згарання (спец.).

   • Праверыць сістэму запальвання.
   • Уключыць з.

запальнік, ✂, м.

Тое, што і запал (у 1 знач.).

запальніца, ✂ і запальнічка, ✂, ж.

Кішэнны прыбор, які ўжываецца замест запалак для здабывання агню.

запальны, ✂.

1. Прызначаецца для запальвання.

   • Запальная бомба.

2. перан. Хвалюючы, які робіць вялікае ўражанне.

   • З. залік.
   • Запальныя словы.

|| наз. запальнасць, ✂.