ану́, выкл. (разм.).
1. Ужыв. для выражэння закліку або прымушэння да дзеяння.
Ану, за косы ды на лугі!
2. (з Р у спалучэнні з займ. 2 і 3 ас.). Адпавядае словам «адвяжыся», «адстань» і пад.
Ану цябе, Максім!
анулява́ць, -лю́ю, -лю́еш, -лю́е; -лю́й; -лява́ны; зак. і незак., што.
Аб’явіць (аб’яўляць) несапраўдным, скасаваць (касаваць).
А. дагавор.
|| наз. анулява́нне, -я, н. і ануля́цыя, -і, ж.
ану́ча, -ы, мн. -ы, ану́ч, ж.
1. Кавалак якой-н. тканіны (звычайна старой).
А. для мыцця падлогі.
2. Парванае, паношанае, старое адзенне (разм.).
Сабралася многа розных ануч.
3. Кавалак тканіны для абгортвання ног.
4. перан. Бязвольны, бесхарактарны чалавек.
А., а не хлапец.
|| памянш. ану́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж. (да 1 і 3 знач.).
|| прым. ану́чны, -ая, -ае (да 1—3 знач.).
ану́чніца, -ы, мн. -ы, -ніц, ж.
Скупшчыца ануч, рыззя (уст.).
|| м. ану́чнік, -а, мн. -і, -аў.
ану́чына, -ы, мн. -ы, -чын, ж. (разм.).
Тое, што і ануча (у 1—3 знач.).