Verbum

пахарашэ́ць гл. харашэць.

пахвала́, -ы́, мн. -ы́, -ва́л, ж.

Добры водзыў пра каго-, што-н., адабрэнне.

Адзывацца з пахвалой пра каго-н.

пахвалі́цца гл. хваліцца.

пахвалі́ць гл. хваліць.

пахвальба́, -ы́, ж. (разм.).

1. Выхвалянне сваімі справамі, учынкамі і пад., самахвальства.

2. Тое, што і пахвала.

пахва́льны, -ая, -ае.

1. Які заслугоўвае пахвалы.

Пахвальнае імкненне.

2. Які змяшчае пахвалу.

Пахвальныя словы.

Пахвальная грамата (за выдатныя поспехі і паводзіны).

пахваля́цца, -я́юся, -я́ешся, -я́ецца; незак. (разм.).

Хваліцца, выхваляцца.

Пахваляецца, што ўсіх адужае.

пахварэ́ць, -э́ю, -э́еш, -э́е; зак.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Стаць хворымі — пра ўсіх, многіх.

Дзеці пахварэлі.

2. Хварэць некаторы час.

Давялося месяц п.

пахвата́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; зак., каго-што.

Тое, што і пахапаць.

пахві́на, -ы, мн. -ы, -він, ж.

Месца паміж бядром і ніжняй часткай жывата.

Баліць у пахвіне.

|| прым. пахві́нны, -ая, -ае.