Verbum

самазабойца, ✂, м.; ✂, ж..

Той, хто пакончыў жыццё самазабойствам, самагубствам.

самазабыццё, ✂, н.

1. Забыццё самога сябе, сваіх перажыванняў; лагоднае заспакаенне.

   • Працаваць да самазабыцця.

2. Найвышэйшая ступень узбуджанасці, узрушанасці, якая прыводзіць да забыцця самога сябе і ўсяго навакольнага.

   • Кахаць да самазабыцця.

самазагаральны, ✂.

Здольны да самазагарання ў выніку ўнутранага награвання.

• Самазагаральныя газы.

|| наз. самазагаранне, ✂.

• С. каменнага вугалю.

самазарадны, ✂, (спец.).

Які зараджаецца аўтаматычна.

• Самазарадная вінтоўка.

самазаспакаенне, ✂, н.

Легкадумная ўпэўненасць, уяўнае заспакаенне сябе тым, што ўсё ідзе добра.

• Няма падстаў для самазаспакаення.

самазаспакоенасць, ✂, ж.

Беспадстаўная супакоенасць, легкадумная ўпэўненасць у паспяховым ходзе спраў.

самазаспакоіцца, ✂; зак.

Аддацца самазаспакаенню.

|| незак. самазаспакойвацца, ✂.

самазахаванне, ✂, н.

Імкненне захаваць сваё жыццё, засцерагчы сябе ад небяспекі.

• Інстынкт самазахавання.

самазвал, ✂, м.

Грузавы аўтамабіль з кузавам, які механічна перакульваецца, а таксама вагон, які можа самаразгружацца.

• Вагон-с.

|| прым. самазвальны, ✂.

самазванец, ✂, м.

Той, хто выдае сябе за другога чалавека, прысвоіўшы сабе чужое імя, званне.

|| ж. самазванка, ✂.