Verbum

зазіхацець, ✂; зак.

Пачаць зіхацець.

• Снег зазіхацеў на сонцы.

зазлаваць, ✂; зак.

Прыйсці ў злосны стан, раззлавацца.

зазнайка, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Чалавек, які зазнаецца.

• Гэта быў сур’ёзны чалавек, не з.

зазнацца, ✂; зак.

Заганарыцца, заважнічаць.

|| незак. зазнавацца, ✂.

|| наз. зазнайства, ✂.

зазначыць, ✂; зак.

1. Паставіць знак, памеціць пэўным чынам.

   • З. патрэбнае месца ў лесе.

2. без дапаўнення. або са злуч. уступальны. «што». Сказаць што-н., уставіць у размову.

   • «Сёння будзе добрае надвор’е», — зазначыў сусед.

|| незак. зазначаць, ✂.

зазор, ✂, м. (спец.).

Шчыліна, паглыбленне, вузкі прамежак паміж прылеглымі паверхнямі.

• Зашпакляваць з.

|| прым. зазорны, ✂.

зазубень, ✂, м. (спец.).

Выступ, зуб на якім-н. інструменце, прыладзе, дэталі машыны.

|| прым. зазубенны, ✂.

зазыўны, ✂.

Які зазывае, гучыць як заклік.

• Зазыўныя гукі трубы.

зазявацца, ✂; зак. (разм.).

Загледзецца па баках і не ўбачыць чаго-н. іншага.

• З. на вітрыны.

зазямліцца, ✂; зак. (спец.).

Злучыцца з зямлёй (пра электрычны ланцуг).

|| незак. зазямляцца, ✂.