Verbum

асты́лы, ✂.

1. Які астыў, стаў халодным.

   • Астылая печ.

2. перан. Які стаў спакайнейшым, страціў жвавасць, стаў абыякавым да чаго-н.

асты́ць, ✂ і асты́нуць, ✂; зак.

1. гл. стыць.

2. перан. Стаць халодным, абыякавым да каго-, чаго-н.

   • А. да хакея.

|| незак. астываць, ✂.

астэні́я, ✂, ж. (спец.).

Стан агульнай слабасці арганізма, бяссілле.

|| прым. астэнічны, ✂.

астэро́ід, ✂, м. (спец.).

Малая планета (з дыяметрам ад 1 да 1000 км).

|| прым. астэроідны, ✂.

асуджа́льны, ✂.

Які асуджае.

• А. позірк.

асуджэ́нне, ✂, н.

1. гл. асудзіць.

2. Неадабральнае меркаванне, ганьбаванне, вымова.

   • У яго голасе чулася а.

асудзі́ць, ✂; зак.

1. Пакараць, вынесці абвінаваўчы прыгавор.

   • А. злачынцаў.

2. Выказаць неадабрэнне, прызнаць заганным, ганебным.

   • Усе асудзілі яго ўчынак.

3. перан., на што. Аддаць, пакінуць на волю лёсу (высок.).

   • А. на голад.

|| незак. асуджаць, ✂ і асуджваць, ✂.

|| наз. асуджэнне, ✂.

асу́нуцца, ✂; зак.

1. Апаўзці, асесці.

   • Грунт асунуўся.

2. Паволі апусціцца, зваліцца.

   • Чалавек асунуўся на зямлю ад слабасці.

3. перан. Схуднець, змарнець.

   • Ён з выгляду пастарэў, асунуўся.

|| незак. асоўвацца, ✂.

асу́нуць, ✂; зак.

Ссунуць уніз, абваліць.

• А. грунт.

|| незак. асоўваць, ✂.

асуча́сніць, ✂; зак.

Зрабіць такім, які больш адпавядаў бы духу сучаснасці.

• А. спектакль.

|| незак. асучасніваць, ✂.