Verbum

саматужнік, ✂, м.

Той, хто займаецца вырабам чаго-н. дома; рамеснік.

• Арцель саматужнікаў.

|| прым. саматужніцкі, ✂.

саматужнічаць, ✂; незак.

1. Займаецца саматужным промыслам.

2. перан. Рабіць што-н. хатнім прымітыўным спосабам.

|| наз. саматужніцтва, ✂.

саматужны, ✂.

1. Які вырабляецца ўручную або мае адносіны да вытворчасці дамашнім, ручным, не фабрычным спосабам.

   • Саматужныя вырабы.
   • Саматужная майстэрня.

2. перан. Неарганізаваны, адасоблены, прымітыўны.

   • Саматужныя прыёмы.

|| наз. саматужнасць, ✂.

самаўзгарацца, ✂; незак. (спец.).

Загарацца самаадвольна ў выніку ўнутранага награвання.

|| наз. самаўзгаранне, ✂.

|| наз. самаўзгаральнасць, ✂.

• С. торфу.

самаўладдзе, ✂, н.

Тое, што і самаўладства.

|| прым. самаўладны, ✂.

самаўладны, ✂.

1. гл. самаўладства і самаўладдзе.

2. Схільны загадваць, падпарадкоўваць сваёй волі.

   • С. характар.

|| наз. самаўладнасць, ✂.

самаўладства, ✂, н.

1. Аднаасобная неабмежаваная ўлада.

   • Царскае с.

2. Схільнасць падпарадкоўваць сваёй волі; уладалюбства.

   • Бацькоўскае с.

|| прым. самаўладны, ✂.

самаўніжэнне, ✂, н.

Уніжэнне сябе, сваіх здольнасцей, прызнанне сябе нікчэмным.

самаўнушэнне, ✂, н.

Унушэнне чаго-н. самому сабе.

самаўправец, ✂, м. (разм.).

Той, хто схільны да самаўпраўства, паступае самаўпраўна.