Verbum

асе́птыка, ✂, ж. (спец.).

Засцярога ад заражэння пры аперацыях, пры лячэнні ран.

|| прым. асептычны, ✂.

асе́сці, ✂; зак.

1. Апусціцца, паглыбіцца ў зямлю.

   • Сцены дома аселі.
   • Снег за ноч асеў.

2. Апусціцца слоем.

   • Муць асела на дно.

3. Перастаць лётаць, сесці на што-н. (пра пчол, птушак і пад.).

   • Рой пчол асеў.

4. Пасяліцца на пастаяннае жыхарства.

   • Сям’я асела ў вёсцы.
   • Радкі верша аселі ў памяці (перан. затрымаліся, замацаваліся).

5. Страціць сілу, паслабець.

   • Голас неяк асеў, прагучаў ціха.

6. перан. Пасля ўзбуджэння аціхнуць, спыніць актыўную дзейнасць.

   • Чалавек змоўк, неяк асеў.

|| незак. асядаць, ✂.

|| наз. асяданне, ✂.

асе́тр, ✂, м.

Буйная прамысловая рыба, каштоўная сваім мясам і ікрой.

|| прым. асятровы, ✂.

• Сямейства асятровых (наз.).
• Асятровая ікра.

асеці́ны, ✂, м.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Паўночна-Асецінскай Рэспублікі, што ўваходзіць у склад Расійскай Федэрацыі, і Паўднёва-Асецінскай Рэспублікі, якая ўваходзіць у склад Грузіі.

|| ж. асецінка, ✂.

|| прым. асецінскі, ✂.

асе́ць, ✂, ж.

Памяшканне пры гумне для сушкі снапоў перад малацьбой.

|| прым. асецевы, ✂.

асе́чка, ✂, ж.

Пры стральбе: адсутнасць выстралу з-за няспраўнасці зброі ці патрона.

• Ружжо дало асечку (таксама перан. пра няўдачу пры выкананні чаго-н. і разм.).

асёл, ✂, м.

1. Невысокая свойская жывёліна, падобная на каня, з вялікай мордай і доўгімі вушамі.

2. перан. Пра тупога, упартага чалавека (разм. лаянк.).

|| прым. асліны, ✂.

асігнава́ць, ✂; зак. і незак.

Выдзеліць (-дзяляць) пэўныя грашовыя сродкі на якія-н. расходы.

|| наз. асігнаванне, ✂.

асігна́цыя, ✂, ж.

Назва папяровых грашовых знакаў, што выпускаліся ў Расіі з 1769 па 1849 г.

|| прым. асігнацыйны, ✂.

асі́лак, ✂, м.

1. Герой беларускіх казак, воін вялікай сілы, мужнасці; волат.

2. перан. Чалавек магутнай сілы, мужнасці, адвагі.

|| прым. асілкавы, ✂.

• Асілкавая постаць.