Verbum

абку́кліцца, ‑ліцца; зак.

Тое, што і акукліцца.

абку́раны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад абкурыць.

2. у знач. прым. Які зрудзеў, счарнеў ад дыму. [Вусы] былі не сівыя, як валасы і бровы, а рудыя, абкураныя. Шамякін.

абку́раць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пакрыцца гарам, сажай; зрабіцца чорным ад дыму.

абку́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. абкурваць — абкурыць (у 1 знач.).

абку́рвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

Зал. да абкурваць.

абку́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да абкурыць.

абкуро́дымець, ‑аю, ‑ееш, ‑ее; зак.

Разм. Пакрыцца сажай, гарам; абкурэць. Сцены абкуродымелі.

абкуро́дыміць, ‑млю, ‑міш, ‑міць; зак., што.

Разм. Пакрыць сажай, гарам; абкурыць. Абкуродыміць шкло.

абкуро́дымлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абкуродымець, абкуродыміць.

абкуры́цца, ‑куруся, ‑курышся, ‑курыцца; зак.

1. Зрабіцца рудым, чорным ад дыму, зазнаць уздзеянне дыму.

2. Скурыць свой тытунь, папяросы да рэшты. Ламко з двума байцамі зайшоў ноччу ў хату папрасіць самасаду — абкурыліся за дарогу. Шахавец.

3. Стаць больш зручным, прыемным для курэння. Люлька абкурылася.