Verbum

узвіць, ✂; зак.

1. Навіць, наматаць на што-н.

   • У. ніткі на вітушку.

2. Падняўшы, закружыць, закруціць.

   • Вецер узвіў шматкі паперы.

|| незак. узвіваць, ✂.

узвод​¹, ✂, м.

Падраздзяленне роты, эскадрона або батарэі.

|| прым. узводны, ✂.

• Узводны (наз. узводны камандзір).

узвод​², ✂, м.

1. гл. узвесці.

2. мн. -аў. Прыстасаванне ва ўдарным механізме зброі, якое дае магчымасць узвесці курок (спецыяльны тэрмін).

   • Курок на ўзводзе.

◊

• На ўзводзе (разм.) — 1) у стане ап’янення; 2) у стане нервовага ўзбуджэння.

|| прым. узвадны, ✂.

узвысіцца, ✂; зак.

1. Узняцца ўвысь, падняцца вышэй навакольнага (паэт.).

2. перан. Дасягнуць больш высокага грамадскага становішча, значэння.

   • Жаданне ў.

|| незак. узвышацца, ✂.

|| наз. узвышэнне, ✂.

узвысіць, ✂; зак.

1. Узняць увысь, падняць вышэй навакольнага (паэт.).

2. перан. Надаць каму-, чаму-н. больш высокае становішча, значэнне.

   • У. каго-н. у чыіх-н. вачах.

◊

• Узвысіць голас — тое, што і павысіць голас.

|| незак. узвышаць, ✂.

|| наз. узвышэнне, ✂.

узвышаны, ✂.

1. Які ўзвышаецца над наваколлем, высокі.

   • Узвышаная мясцовасць.

2. перан. Поўны глыбокага зместу, значэння, высакародны, які ўзвышаецца над паўсядзённасцю (высок.).

   • Узвышанае пачуццё.

|| наз. узвышанасць, ✂.

узвышацца, ✂; незак.

1. гл. узвысіцца.

2. Пра што-н. высокае: стаяць, знаходзіцца дзе-н., вылучаючыся сярод чаго-н. сваёй вышынёй, высіцца.

   • Уздоўж набярэжнай узвышаліся будынкі.

узвышша, ✂, н.

1. Высокая гарыстая або ўзгорыстая мясцовасць.

   • Мазырскае ў.

2. Тое, што і узвышэнне (у 2 знач.).

узвышэнне, ✂, н.

1. гл. узвысіцца, -ць.

2. Узвышанае месца.

   • Узысці на ў.

узвялічыць, ✂; зак. (высок.).

Паказаць вялікім, значным, праславіць, узнесці.

• У. радзіму ў песнях.

|| незак. узвялічваць, ✂.

|| наз. узвялічванне, ✂.

|| наз. узвелічэнне, ✂.