Verbum

узрыць, ✂; зак.

Разрыць лычом (пра жывёл).

• У. зямлю.

|| незак. узрываць, ✂.

узурпатар, ✂, м.

Той, хто незаконна захапіў, узурпіраваў уладу, якія-н. правы.

|| прым. узурпатарскі, ✂.

узурпіраваць, ✂; зак. і незак. (кніжн.).

Учыніць (-няць) незаконны захоп, прысваенне чаго-н. (улады, правоў).

|| наз. узурпацыя, ✂.

узус, ✂, м. (кніжн.).

Тое, што прынята, што стала звычайным, звычка.

• Моўны у. (ужыванне слоў, форм, што замацавалася ў мове).

|| прым. узуальны, ✂.

узысці, ✂; зак.

1. Ідучы, падняцца наверх.

   • У. на ўзгорак.
   • У. на другі паверх.

2. Ступіць, уз’ехаць на паверхню чаго-н. або ўвайсці, уехаць куды-н.

   • У. на кладку.
   • Поезд узышоў на мост.
   • У. на двор.

3. Пра нябесныя свяцілы: узняцца над гарызонтам.

   • Сонца ўзышло.

4. Праросшы, паказацца на паверхні глебы (пра пасеянае).

   • Лубін густа ўзышоў.

|| незак. узыходзіць, ✂ і усходзіць, ✂.

|| наз. узыход, ✂ і узыходжанне, ✂.

узыходзіць, ✂; незак.

1. гл. узысці.

2. Весці свой пачатак, паходжанне ад чаго-н.

   • Сучасны беларускі алфавіт узыходзіць да стараславянскай азбукі.

узычыць, ✂; зак. (разм.).

Тое, што і удружыць.

уз’юрыцца, ✂; зак. (разм.).

Стаць узбуджаным, гуллівым.

уз’юшаны, ✂ (разм.).

Вельмі разгневаны, раз’юшаны.

|| наз. уз’юшанасць, ✂.

уз’юшыцца, ✂; зак. (разм.).

Вельмі разгневацца, раззлавацца.

|| наз. уз’юшэнне, ✂.