Verbum

узрост, ✂, м.

1. Перыяд, ступень у развіцці, росце чалавека, жывёліны, расліны.

   • Дзіцячы ў.
   • Сталы ў.

2. Колькасць пражытага часу, гадоў.

   • Жанчына ва ўзросце сарака пяці гадоў.

|| прым. узроставы, ✂.

• У. цэнз.

узрушанасць, ✂, ж.

Стан узрушэння.

узрушыцца, ✂; зак.

Моцна ўсхвалявацца, устрывожыцца.

|| незак. узрушвацца, ✂ і узрушацца, ✂.

|| наз. узрушэнне, ✂.

узрушыць, ✂; зак.

1. Моцна ўсхваляваць, устрывожыць.

   • Гэта падзея ўзрушыла ўсіх.

2. Узрыхліць, узварушыць паверхню чаго-н. (разм.).

   • У. зямлю на градах.
   • Вецер узрушыў паверхню возера.

|| незак. узрушаць, ✂ і узрушваць, ✂.

|| наз. узрушэнне, ✂.

узрывальнік, ✂, м. (спец.).

Механізм, які выклікае выбух зарада ў міне, артылерыйскім снарадзе, ракеце, авіябомбе, тарпедзе і пад.

узрыў, ✂, м.

1. Імгненны распад рэчыва, які суправаджаецца ўтварэннем моцна нагрэтых, з высокім ціскам газаў, а таксама гук, які ўзнікае пры такім разбурэнні; выбух.

   • У. газаў.
   • У. бомбы.

2. Разбурэнне чаго-н., зробленае пры дапамозе такога распаду рэчываў.

   • У. скалы.

3. перан., чаго. Раптоўнае бурнае праяўленне чаго-н.

   • У. смеху.

узрыўнік, ✂, м.

Спецыяліст па ўзрыўных работах.

узрыўны, ✂.

Які служыць для ўзрывання, узрыву (у 1 і 2 знач.); які з’яўляецца вынікам узрыву.

• Узрыўныя работы.
• Узрыўная хваля.

узрыўчатка, ✂, ж. (разм.).

Выбуховае рэчыва.

узрыхляць, ✂; незак.

Тое, што і рыхліць.