Verbum

даказальны, ✂.

Які можа быць даказаны.

• Д. тэзіс.

|| наз. даказальнасць, ✂.

даказаць, ✂; зак.

1. Пацвердзіць якое-н. палажэнне фактамі.

   • Ён даказаў правільнасць сваіх меркаванняў.
   • Д. сваю адданасць справе.

2. Дагаварыць да канца.

   • Дайце яму д. сваю прамову.

3. Зрабіць данос, нагаварыць на каго-н. (разм.).

4. (часцей з адмоўем «не»), Зраўняцца з кім-н. у чым-н., зрабіць так, як не зробіць ніхто (разм.).

   • Мая жонка пячэ такія пірагі, што і іншы кандытар не дакажа.

|| незак. даказваць, ✂.

даказчык, ✂, м. (разм.).

Той, хто даказвае на каго-н., даносіць, нагаворвае.

|| ж. даказчыца, ✂.

|| прым. даказчыцкі, ✂.

даканаць, ✂; зак. (разм.).

1. Давесці да знямогі, да пагібелі; загубіць.

   • Няволя даканала яго.

2. З цяжкасцю скончыць, завяршыць што-н.

   • Даканалі ўборку бульбы.

|| незак. даконваць, ✂.

дакапацца, ✂; зак.

1. Капаючы, дасягнуць чаго-н., знайсці што-н.

   • Д. да клада.

2. перан. Даведацца, дашукацца (разм.).

   • Д. да сутнасці.

|| незак. дакопвацца, ✂.

дакараць, ✂; незак.

Папракаць, выказваючы нездавальненне кім-, чым-н.

• Так жа няможна рабіць, — дакарала бабуля ўнука.

|| наз. дакаранне, ✂.

дакарыць, ✂; зак.

Выказаць папрок каму-н. за што-н.

• Д. за няшчырасць.

дакасіцца, ✂; зак. (разм.).

1. Косячы, дайсці да якога-н. стану, да якіх-н. вынікаў.

   • Д. да знямогі.

2. Косячы, дайсці да якога-н. месца, да пэўнай мяжы.

   • Д. да дарогі.

|| незак. дакошвацца, ✂.

дакастрычніцкі, ✂.

Які адносіцца да часу, што папярэднічаў Кастрычніцкай рэвалюцыі.

• Д. перыяд.

дакаціцца, ✂; зак.

1. Коцячыся, дасягнуць якога-н. месца.

   • Клубок дакаціўся да парога.

2. Пра гукі грому, гармат: данесціся, пачуцца.

   • Здалёку дакаціўся грукат гармат.

3. перан. Дайсці да непрыемнасцей.

   • Д. да злачынства.

|| незак. дакочвацца, ✂.