Verbum

пустамеля, ✂, м.; ✂, ж., ✂ (разм.).

Тое, што і пустаслоў.

пустарогі, ✂.

З пустымі рагамі, які ўяўляе сабой адросткі лобных касцей, пакрытых рагавым рэчывам.

• Сямейства пустарогіх (наз. авечкі, козы, антылопы і інш.).

пустасловіць, ✂; незак. (разм.).

Займацца пустаслоўем.

пустаслоў, ✂, м. (разм.).

Той, хто гаворыць пустое, нясе лухту.

пустаслоўе, ✂, н. (разм.).

Пустыя размовы, балбатня.

|| прым. пустаслоўны, ✂.

пустата, ✂, ж.

1. гл. пусты.

2. адз. Адсутнасць імкненняў, інтарэсаў (кніжн.).

   • Душэўная п.

3. Пустая (у 1 знач.) прастора (спец.).

   • Пустоты ў ліцці.

|| прым. пустотны, ✂.

пустацвет, ✂, м.

1. Кветка без завязі, якая не дае пладоў.

2. перан. Чалавек, які не зрабіў у жыцці нічога карыснага. Развялося нахлебнікаў і пустацветаў.

|| прым. пустацветны, ✂.

пустацелы, ✂, (спец.).

Пусты ў сярэдзіне.

• Пустацелая цэгла.

|| наз. пустацеласць, ✂.

пустка, ✂, ж.

1. Пусты, без расліннасці ўчастак зямлі або пакінуты ўчастак зямлі, які не апрацоўваецца.

   • Забудаваць пустку дамамі.

2. Пустое, бязлюднае памяшканне.

|| прым. пусткавы, ✂.

пустошыць, ✂; незак.

1. Рабіць пустым, бязлюдным, руйнаваць.

   • Вайна пустошыла ўсё на зямлі.

2. перан. Пазбаўляць маральных сіл, душэўнага багацця.

   • П. душу.