Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
аеілнорстухчшыэюя’
абгджзклмнпрстфхцчш

пужаны, ✂.

Такі, якога часта і многа пужалі.

  • Пужаная варона і куста баіцца (прыказка).

пужацца, ✂; незак.

Адчуваць страх, палохацца.

|| зак. спужацца, ✂ і напужацца, ✂.

пужаць, ✂; незак.

Наводзіць страх, палохаць.

|| зак. спужаць, ✂ і напужаць, ✂.

  • Напужаў мех, дык і торба страшна (прыказка).

|| аднакр. пужнуць, ✂.

|| наз. пужанне, ✂.

пужлівы, ✂.

Схільны да спалоху, які ўсяго баіцца, палахлівы; які выражае спалох.

  • П. позірк.
  • Пужліва (прысл.) азірацца.

|| наз. пужлівасць, ✂.