Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а е і л н о р с т у х ч ш ы э ю я ’

а б г д ж з к л м н п р с т ф х ц ч ш

пучок, ✂, м.

гл. пук.
Мноства чаго-н., што разыходзіцца з аднаго месца, адной кропкі.
- П. прамянёў.

|| прым. пучковы, ✂.

пучыцца, ✂; незак.

Станавіцца выпуклым, узнімацца ўгору.

Лёд пучыцца.

|| зак. успучыцца, ✂ і выпучыцца, ✂.

пучыць, ✂; незак.

Уздымаць, рабіць выпуклым.

Вецер пучыць брызент (безас.).

|| незак. успучыць, ✂ і выпучыць, ✂.

|| наз. пучанне, ✂.