Verbum

расстраляць, ✂; зак.

1. Падвергнуць расстрэлу (у 2 знач.).

   • Р. здрадніка.

2. Падвергнуць моцнаму абстрэлу з блізкай адлегласці.

   • Р. варожы эшалон з боепрыпасамі.

3. Зрасходаваць страляючы.

   • Р. усе патроны.

|| незак. расстрэльваць, ✂.

|| наз. расстрэл, ✂ і расстрэльванне, ✂.

расстроіцца, ✂; зак.

1. Стаць беспарадкавым, страціць правільнасць пастраення.

   • Калона вучняў расстроілася.

2. Страціць свой лад (пра музычныя інструменты).

   • Цымбалы расстроіліся.

3. Прыйсці ў заняпад, стаць ненармальным.

   • Гаспадарка расстроілася.
   • Здароўе расстроілася.

4. Не адбыцца па якой-н. прычыне.

   • Вяселле расстроілася.

5. Засмуціцца, моцна загараваць.

   • Р. з-за сына.

|| незак. расстройвацца, ✂.

расстроіць, ✂; зак.

1. Парушыць парадак, строй чаго-н.

   • Р. калону вучняў.

2. Парушыць лад, строй (пра музычныя інструменты).

   • Р. скрыпку.

3. Нанесці ўрон чаму-н., парушыць нармальны ход чаго-н.

   • Р. гаспадарку.
   • Р. здароўе.

4. Перашкодзіць чаму-н., разладзіць.

5. Засмуціць, давесці да дрэннага настрою.

   • Расстроіў сын сваімі паводзінамі.

|| незак. расстройваць, ✂.

|| наз. расстройства, ✂.

расстройства, ✂, н.

1. гл. расстроіць.

2. Поўны беспарадак, замяшанне з прычыны парушэння строю (у 1 знач.).

   • Калона прыйшла ў р.

3. Заняпалы стан, беспарадак з прычыны ўрону, дэзарганізацыі, беспарадку.

   • Р. у сям’і.
   • Р. у гаспадарчых справах.

4. Захворванне, выкліканае парушэннем дзейнасці якіх-н. органаў.

   • Р. нерваў.

5. Дрэнны настрой, страта душэўнай раўнавагі.

   • Не жыццё, а адно р.

расстрыга, ✂, м.

Служка культу, пазбаўлены царкоўнага сану.

расстрыгчы, ✂; зак.

Пазбавіць духоўнага сану або манаства.

|| незак. расстрыгаць, ✂.

|| наз. расстрыжэнне, ✂.

расстрэл, ✂, м.

1. гл. расстраляць.

2. Смяротная кара, якая чыніцца выстралам з агнястрэльнай зброі.

   • Прысудзіць да расстрэлу.

расступіцца, ✂; зак.

1. Адышоўшы ў бакі, даць месца для праходу, праезду.

   • Народ расступіўся.

2. Утварыць трэшчыны, разысціся ў бакі (пра зямлю, скалы, хвалі і пад.).

|| незак. расступацца, ✂.

расстыкавацца, ✂; зак.

Правесці расстыкоўку, раз’яднацца.

|| незак. расстыкоўвацца, ✂.

|| наз. расстыкоўка, ✂.

рассудзіць, ✂; зак.

1. Разабраўшы абставіны, акалічнасці, вынесці рашэнне з прычыны чаго-н.

   • Р. спрэчку.
   • Рассудзяць нас людзі.

2. Абдумаць, рашыць, зрабіць заключэнне.

   • Сама сабе рассуджу.

|| незак. рассуджваць, ✂.