Verbum

пустасловіць, ✂; незак. (разм.).

Займацца пустаслоўем.

пустаслоў, ✂, м. (разм.).

Той, хто гаворыць пустое, нясе лухту.

пустаслоўе, ✂, н. (разм.).

Пустыя размовы, балбатня.

|| прым. пустаслоўны, ✂.

пустата, ✂, ж.

1. гл. пусты.

2. адз. Адсутнасць імкненняў, інтарэсаў (кніжн.).

   • Душэўная п.

3. Пустая (у 1 знач.) прастора (спец.).

   • Пустоты ў ліцці.

|| прым. пустотны, ✂.

пустацвет, ✂, м.

1. Кветка без завязі, якая не дае пладоў.

2. перан. Чалавек, які не зрабіў у жыцці нічога карыснага. Развялося нахлебнікаў і пустацветаў.

|| прым. пустацветны, ✂.

пустацелы, ✂, (спец.).

Пусты ў сярэдзіне.

• Пустацелая цэгла.

|| наз. пустацеласць, ✂.

пустка, ✂, ж.

1. Пусты, без расліннасці ўчастак зямлі або пакінуты ўчастак зямлі, які не апрацоўваецца.

   • Забудаваць пустку дамамі.

2. Пустое, бязлюднае памяшканне.

|| прым. пусткавы, ✂.

пустошыць, ✂; незак.

1. Рабіць пустым, бязлюдным, руйнаваць.

   • Вайна пустошыла ўсё на зямлі.

2. перан. Пазбаўляць маральных сіл, душэўнага багацця.

   • П. душу.

пусты, ✂.

1. Пра ёмішча: нічым не запоўнены, вольны.

   • П. кораб.
   • Пустыя кішэні.
   • З пустога (наз.) і Саламон не налье (прыказка).
   • На п. жывот (не пад’еўшы; разм.).
   • П. шар.
   • Пустая парода (без металу; спец.).

2. перан. Беззмястоўны, беспадстаўны, несур’ёзны.

   • П. чалавек.
   • Пустая задума.
   • Пустая кніга.

◊

• 3 пустымі рукамі (разм.) — нічога не прынёсшы або нічога не атрымаўшы.

• Прыйшлі з пустымі рукамі.

◊

• Каб табе (яму, вам, ім) пуста было (разм.) — ужыв. пры выражэнні лёгкай незадаволенасці чыімі-н. дзеяннямі.

|| наз. пустата, ✂.

пустынны, ✂.

1. гл. пустыня.

2. Пусты, бязлюдны.

   • Пустынныя вуліцы.