апусташа́льны, -ая, -ае.
Які робіць апусташэнне.
Апусташальныя войны.
|| наз. апусташа́льнасць, -і, ж.
апусто́шаны, -ая, -ае.
1. Спустошаны.
Апустошаная зямля.
2. перан. Пазбаўлены маральных сіл, унутранага, духоўнага зместу.
Апустошаная душа.
|| наз. апусто́шанасць, -і, ж.
апусто́шыць, -шу, -шыш, -шыць; -шаны; зак.
1. што. Зрабіць пустым, спустошыць.
А. зямлю.
А. кішэні (жарт.).
2. перан., каго-што. Пазбавіць маральных сіл, духоўнага зместу.
А. душу чалавека.
|| незак. апусташа́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. апусташэ́нне, -я, н. і апусто́шванне, -я, н.
апусце́лы, -ая, -ае.
Які стаў пустым, бязлюдным.
А. дом.
Апусцелыя вуліцы.
|| наз. апусце́ласць, -і, ж.
апусці́цца, -ушчу́ся, -у́сцішся, -у́сціцца; зак.
1. Перамясціцца ў больш нізкае становішча; знізіцца.
Бусел апусціўся на луг.
2. на што і без дап. Наблізіўшыся да паверхні зямлі, ахінуць, ахутаць што-н.
Вячэрні змрок апусціўся на горад.
3. без дап. Спусціўшыся, перагарадзіць доступ куды-н.
Заслона апусцілася.
Шлагбаум апусціўся.
4. перан. Перастаць клапаціцца пра свой знешні выгляд, дрэнна паводзіць сябе ў маральных адносінах.
Апусціўся чалавек.
|| незак. апуска́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.
|| наз. апушчэ́нне, -я, н.
апусці́ць, -ушчу́, -у́сціш, -у́сціць; -у́шчаны; зак.
1. каго-што. Перамясціць у больш нізкае становішча.
А. сцяг.
2. што. Схіліць, нахіліць.
А. галаву.
А. вочы (скіраваць позірк уніз).
3. каго-што. Змясціць у што-н. куды-н. уніз.
А. пісьмо ў паштовую скрынку.
4. Перавесці з вертыкальнага становішча ў гарызантальнае, адчыняючы або зачыняючы што-н.
А. шлагбаум.
5. што. Зрабіць пропуск, выключыць.
Пры чытанні а. слова.
6. каго-што. Занядбаць, запусціць.
А. гаспадарку.
|| незак. апуска́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; наз. апуска́нне, -я, н.
|| наз. апушчэ́нне, -я, н.
апу́ха, -і, ДМ апу́се, м.
1. гл. апушы́ць.
2. Футравая абшыўка па краях адзення, абутку.
А. даражэй кажуха (прымаўка).
апуха́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак.
Тое, што і пухнуць.
Рукі апухаюць.