апа́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.
Той, хто паліць печы ў службовым памяшканні або працуе ў кацельнай.
|| ж. апа́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.
|| прым. апа́льшчыцкі, -ая, -ае.
апаля́чыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны; зак., каго-што.
Зрабіць падобным на палякаў па мове, звычаях і пад., прымусіць засвоіць культуру паляка.
|| незак. апаля́чваць, -аю, -аеш, -ае.
|| звар. апаля́чыцца, -чуся, -чышся, -чыцца; незак. апаля́чвацца, -аюся, -аешся, -аецца.
|| наз. апаля́чанне, -я, н.
апа́мятацца, -аюся, -аешся, -аецца; зак.
1. Апрытомнець, прыйсці да памяці; зноў пачаць спакойна разважаць і дзейнічаць.
Апамятаўся ён у шпіталі.
2. Адумаўшыся, зразумець сваю памылку.
Апамятайся, што ты гаворыш!
3. Агледзецца, заўважыць.
Мы і а. не паспелі, як мінуўся наш адпачынак.
апанава́ць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -ну́е; -ну́й; -нава́ны; зак., каго-што.
1. Ахапіць, авалодаць (пра фізічны стан, настрой і пад.).
Жанчыну апанаваў страх.
2. Напасці ў вялікай колькасці, акружыць, накінуцца.
Яго апанавалі сабакі.
3. З’явіцца ў вялікай колькасці (разм.).
Справы апанавалі.
|| незак. апано́ўваць, -ае.
апане́нт, -а, М -нце, мн. -ы, -аў, м.
1. (кніжн.). Той, хто апаніруе каму-н.
Афіцыйны а. на абароне дысертацыі.
2. Той, хто наогул выступае як праціўнік у спрэчцы.
|| ж. апане́нтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так (разм.).
|| прым. апане́нцкі, -ая, -ае.
апані́раваць, -рую, -руеш, -руе; -руй; незак. (кніжн.).
Выступаць з крытычным разборам чаго-н. на дыспуце, з абвяржэннем чыіх-н. доказаў, палажэнняў у час абароны дысертацыі і пад.
А. дысертанту.
апанта́ны, -ая, -ае.
1. Нястрымны, захоплены чым-н. (пачуццямі, думкамі, імкненнямі і пад.).
2. у знач. наз. апанта́ны, -ага, мн. -ыя, -ых, м. Душэўна ўзрушаны; шалёны.
Носіцца, як а.
|| наз. апанта́насць, -і, ж. (да 1 знач.).
апану́раць, -аю, -аеш, -ае; зак. (разм.).
Зрабіцца панурым, змрочным.
Хлопец апанураў, заныў.
апанча́, -ы́, мн. -ы́, -э́й, ж.
Старадаўняе верхняе адзенне ў выглядзе доўгага шырокага плашча.
|| прым. апанчо́вы, -ая, -ае.
апапле́ксія, -і, ж.
Кровазліццё ў які-н. орган або закупорка мазгавых сасудаў, што выклікае раптоўную страту прытомнасці і параліч; інсульт.
|| прым. апаплексі́чны, -ая, -ае.
Апаплексічны ўдар.