апавяда́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е; незак., аб чым.
Расказваць, паведамляць аб чым-н.
апавясці́ць, -вяшчу́, -вясці́ш, -вясці́ць; -вясці́м, -весціце́, -вясця́ць; -ве́шчаны; зак., каго-што (афіц.).
Паведаміць аб чым-н., давесці да ведама каго-н.
А. усіх аб сходзе.
|| незак. апавяшча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. апавяшчэ́нне, -я, н.
|| прым. апавяшча́льны, -ая, -ае.
апавяшча́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Той, хто апавяшчае, аб’яўляе што-н.
2. Традыцыйны персанаж класічных трагедый, які апавяшчае аб падзеях за сцэнай (уст.).
|| ж. апавяшча́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. апавяшча́льніцкі, -ая, -ае.
апага́ніць, гл. паганіць.
апаге́й, -я, м.
1. Пункт арбіты Месяца або штучнага спадарожніка Зямлі, найбольш аддалены ад Зямлі; проціл. перыгей (спец.).
2. перан. Найвышэйшая ступень, росквіт чаго-н. (кніжн.).
У апагеі славы.
|| прым. апаге́йны, -ая, -ае.
апаго́дзіцца, -дзіцца; безас.; зак. (разм.).
Тое, што і распагодзіцца.
К вечару апагодзілася.
|| незак. апаго́джвацца, -аецца.
апа́д, -у, М -дзе, м.
1. гл. апасці.
2. зб. Плады, якія апалі ад ветру, у час навальніцы і пад.
Збіраць а.
апа́дкі, -аў.
1. мн. Атмасферная вільгаць, якая выпадае на зямлю ў выглядзе дажджу, снегу і пад.
2. адз. апа́дак, -дка, м. Тое, што і апад.
Яблыкі-ападкі.
|| прым. апа́дкавы, -ая, -ае (да 1 знач.).
апазі́цыя, -і, ж.
1. Супрацьдзеянне, супраціўленне (кніжн.).
Быць у апазіцыі каму-, чаму-н. (будучы нязгодным з чыімі-н. поглядамі і дзеяннямі, супрацьдзейнічаць ім).
2. Група людзей унутры якога-н. грамадства, арганізацыі, партыі і пад., якая вядзе палітыку супрацьдзеяння, супраціўлення большасці.
Парламенцкая а.
|| прым. апазіцы́йны, -ая, -ае.