Verbum

абвядзе́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле дзеясл. абвесці (у 1, 2, 3, 5 знач.).

абвя́заны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абвязаць.

абвяза́цца, ‑вяжуся, ‑вяжашся, ‑вяжацца; зак.

Абвязаць сябе чым‑н. Абвязацца вяроўкай.

абвяза́ць, ‑вяжу, ‑вяжаш, ‑вяжа; заг. абвяжы; зак., каго-што.

1. Абгарнуць, абкруціць чым‑н., звязаўшы канцы або замацаваўшы вяроўкай і пад. Абвязаць галаву хусткай. Абвязаць на зіму яблыню саломай. // Звязаць вяроўкай, шпагатам, дротам і пад., каб змацаваць што‑н.

2. Замацаваць або ўпрыгожыць вяззю краі чаго‑н. Абвязаць абрус карункамі.

абвя́зачны, ‑ая, ‑ае.

Прызначаны для абвязвання. Абвязачны матэрыял.

абвя́званне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абвязваць — абвязаць.

абвя́звацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да абвязацца.

2. Зал. да абвязваць.

абвя́зваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да абвязаць.

абвя́зка, ‑і, ДМ ‑зцы; Р мн. ‑зак; ж.

1. Тое, чым абвязана што‑н.; павязка. [Дзямід Сыч:] — За малочнай фермай вецер ужо сарваў абвязку з чатырох шафранаў. Паслядовіч.

2. Спец. Прыстасаванне для змацавання частак якіх‑н. канструкцыі, пабудоў і пад. Я падыходзіў да стойкі на пліце, мацаю леваю рукою абвязку, ці добра пагаблявана. Мыслівец.

абвя́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абвяліць.