абво́зіць, ‑вожу, ‑возіш, ‑возіць.
Незак. да абвезці.
абво́рак, ‑рка, м.
Разм. Месца на полі, якое кругом абворваецца; няўдобіца.
абво́рвацца, ‑аецца; незак.
Зал. да абворваць.
абво́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да абараць.
абво́странасць, ‑і, ж.
Уласцівасць абвостранага (у 3, 4 знач.). Абвостранасць пачуццяў, успрыняцця.
абво́страны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад абвастрыць.
2. у знач. прым. Пра рысы твару — завостраны, з адзнакамі схуднеласці.
3. у знач. прым. Больш востры, чым звычайна; павышаны, узмоцнены (пра пачуцці, успрыманні і пад.). Абвостраны слых.
4. у знач. прым. Жорсткі, напружаны (аб якіх‑н. адносінах, супярэчнасцях). Абвостраная барацьба. Абвостраныя класавыя супярэчнасці.
абвугле́лы, ‑ая, ‑ае.
Які пакрыўся вугалем, абгарэлы. Абвуглелае бярвенне.
абву́глены, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад абвугліць.
2. у знач. прым. Абпалены зверху. Абвугленыя сцены. □ Печы стаялі пасярод абвугленых недагарэўшых галавешак. Галавач. Чорныя пальцы абвугленых дрэў у твар мне крычалі: «Нашто пакідаеш?» Броўка.
абву́гліванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. абвугліваць — абвугліць і абвуглівацца — абвугліцца.
абву́глівацца, ‑аецца; незак.
1. Незак. да абвугліцца.
2. Зал. да абвугліваць.