аблу́шчваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да аблушчыць.
аблу́шчыцца, ‑шчыцца; зак.
Тое, што і аблузацца.
аблу́шчыць, ‑шчу, ‑шчыш, ‑шчыць; зак., што.
Тое, што і аблузаць. Аблушчыць боб.
аблысе́лы, ‑ая, ‑ае.
Які стаў лысы; палыселы. Аблыселая галава.
аблысе́нне, ‑я, н.
Стан паводле знач. дзеясл. аблысець.
аблысе́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Страціць валасы, зрабіцца лысым; палысець. Здавалася.. [бацька] паменшаў, раздаўся ў плячах, зусім аблысеў. Грахоўскі. // перан. Агаліцца, пазбавіцца покрыва. □ Снег хутка раставаў, і за дзень узгоркі аблыселі.
аблы́таны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад аблытаць.
аблы́тацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; зак.
Апавіць, абматаць сябе чым‑н. Аблытацца рамянямі.
аблы́таць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., каго-што.
1. Апавіць, абвязаць, абматаць што‑н. вяроўкай, дротам і пад. [Ніне] здавалася, што калючы дрот аблытаў, апутаў, як павуцінне, увесь горад. Мележ.
2. перан. Пазбавіць каго‑н. свабоды дзеянняў; падпарадкаваць сабе. Лазун хацеў бы валодаць усёй вёскай, трымаць яе ў сваіх руках, аблытаць павуцінай даўгоў, зрабіць залежнай ад сябе. Хромчанка.
3. перан. Збіць з толку, увесці ў зман. [Мелех:] Аблыталі мяне ліхія людзі, і я вялік грэх мог на душу ўзяць. Глебка.
аблы́тванне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. аблытваць — аблытаць, аблытвацца — аблытацца.