Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні
абвгдеёжзійклмнопрстуфхцчшэюя
абвгдежзйклмнопрстуўфхцчшэ.
агдеёікостуфчшя

аняме́лы, ✂.

  1. Які стаў нямым, страціў здольнасць гаварыць.

  2. Які стаў нерухомым.

    • А. стан.

  3. Ціхі, пазбаўлены якіх-н. гукаў.

    • Анямелае поле.

  4. Які страціў адчувальнасць, здранцвелы.

    • Анямелыя ногі.

|| наз. анямеласць, ✂.

аняме́чыць, ✂; зак.

Зрабіць падобным на немцаў па мове, звычаях.

|| незак. анямечваць, ✂.

|| звар. анямечыцца, ✂.

|| незак. анямечвацца, ✂.

|| наз. анямечанне, ✂.