Verbum

але́​¹, злуч.

1. Служыць для супрацьпастаўлення, абмежавання ў знач. аднак, разам з тым.

   • Хлопец гаварыў па-беларуску, але з моцным польскім акцэнтам.

2. у знач. наз., нескл.н. Пярэчанне, перашкода (разм.).

   • Ніякіх але!

але́​², часц.

1. сцвярджальная. Ужыв. пры сцвярджэнні або згодзе з чым-н.

   • Усё тут ? — Але.

2. узмацняльная. Ужыв. пры здзіўленні, захапленні, абурэнні і пад.

   • Але ж і мароз!

алеагра́фія, ✂, ж.

Даўні спосаб узнаўлення карцін, намаляваных алейнымі фарбамі.

|| прым. алеаграфічны, ✂.

алеа́ндр, ✂, м.

Паўднёвая вечназялёная кустовая расліна з чырвонымі, ружовымі або белымі кветкамі.

|| прым. алеандравы, ✂.

алеба́рда, ✂, ж.

Старажытная зброя ў выглядзе кап’я з прымацаванай да яго фігурнай сякеркай.

|| прым. алебардны, ✂.

алеба́стр, ✂, м.

Дробназярністы будаўнічы гіпс.

|| прым. алебастравы, ✂.

алего́рыя, ✂, ж.

Іншасказальнасць, выказванне адцягненага паняцця пры дапамозе канкрэтнага мастацкага вобраза.

• Гаварыць алегорыямі (няясна, з малазразумелымі намёкамі на што-н.).

|| прым. алегарычны, ✂.

|| наз. алегарычнасць, ✂.

але́гра (спец.)

1. прысл. Хутка, ажыўлена (пра тэмп выканання музычных твораў).

2. наз. нескл., н. Музычны твор або яго частка ў такім тэмпе.

але́істы, ✂.

Які змяшчае ў сабе многа алею, тлусты.

• А. сланечнік.

|| наз. алеістасць, ✂.

але́й, ✂, ж.

Тлушч з насення раслін.

• Сланечнікавы а.
• Какосавы а.
• Канапляны а.

|| прым. алейны, ✂.

|| наз. алейнасць, ✂.