Verbum

настаўніцкая, ✂, ж.

Пакой у школе, дзе збіраюцца і адпачываюць настаўнікі ў час перапынкаў паміж урокамі.

настаўніцтва, ✂, н.

1. Праца, занятак настаўніка; прафесія настаўніка.

   • Першыя гады настаўніцтва.

2. зб. Школьныя настаўнікі.

3. Форма выхавання і прафесійнай падрыхтоўкі маладых рабочых вопытнымі спецыялістамі.

   • Н. на заводах.

настаўнічаць, ✂; незак.

Працаваць настаўнікам (у 1 знач.).

|| наз. настаўнічанне, ✂.

настаць, ✂; зак.

1. Пра час, стан; пачацца, надысці.

   • Настаў час касьбы.

2. Прыстаць да каго-н. з патрабаваннямі, просьбамі і пад. (разм.).

   • Так настаў, што я адмовіць не мог.

настаянне, ✂, н.

Настойлівая просьба, патрабаванне.

• З’явіцца па настаянню настаўнікаў.

настаяцель, ✂, м.

1. Кіраўнік праваслаўнага або каталіцкага мужчынскага манастыра; ігумен.

2. Старшы святар у праваслаўнай царкве.

|| прым. настаяцельскі, ✂.

настаяцельніца, ✂, ж.

Кіраўніца жаночага праваслаўнага або каталіцкага манастыра.

настаяцца, ✂; зак.

Утварыць настойку.

• Рабінаўка так настаялася, што стала, як спірт.

|| незак. настойвацца, ✂.

настаяць​¹, ✂; зак.

Дамагчыся выканання чаго-н.

• Н. на сваім (дамагчыся выканання сваіх патрабаванняў).

|| незак. настойваць, ✂.

настаяць​², ✂; зак. (разм.).

Пра хатнюю жывёлу: ператварыць подсціл у гной.

|| незак. настойваць, ✂.