Verbum

нахабнасць, ✂, ж.

1. Бесцырымонная назойлівасць, бессаромнасць.

2. Нахабны ўчынак.

   • Ад вашага жарту патыхае нахабнасцю.

нахабнік, ✂, м.

Бессаромны, бесцырымонны чалавек.

|| ж. нахабніца, ✂.

нахабніцкі, ✂.

Уласцівы нахабніку.

• Н. ўчынак.

нахабнічаць, ✂; незак. (разм.).

Паводзіць сябе нахабна, бесцырымонна.

нахабны, ✂.

Які вызначаецца нахабствам, бессаромны, бесцырымонны.

нахабства, ✂, н.

Нахабны ўчынак, бесцырымоннасць.

• Не чакаў я ад яго такога нахабства.

нахадзіцца, ✂; зак.

Пахадзіць доўга, уволю.

• Нахадзіўся па лесе, што ног не чуе.

нахамутаць, ✂; зак. (разм.).

Нарабіць блытаніны, недарэчных памылак у якой-н. справе.

нахапацца, ✂; зак.

1. Захапіць, схапіць многа чаго-н.

   • Нахапаўся зямлі колькі хацеў.

2. перан. Павярхоўна, выпадкова засвоіць што-н. (неадабр.).

нахапаць, ✂; зак.

1. Хапаючы, набраць у вялікай колькасці.

   • Н. грошай.

2. перан. Тое, што і нахапацца (у 2 знач.) (неадабр.).