уручну́ю, прысл.
Ручным спосабам (не машынным).
Шыць у.
уручы́ць, уручу́, уру́чыш, уру́чыць; уру́чаны; зак., што каму.
1. Аддаць у рукі, непасрэдна.
У. дыплом.
2. Даверыць, даручыць (кніжн.).
У. свой лёс каму-н. (перан.).
|| незак. уруча́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. уручэ́нне, -я, н.
уры́вак, -ы́ўка, мн. -ы́ўкі, -ы́ўкаў, м.
Тое, што з’яўляецца часткай чаго-н. цэлага; невялікая частка, выдзеленая з якога-н. твора.
У. з апавядання.
урыва́цца² гл. уварвацца.
уры́ўкамі, прысл.
Адрываючыся ад якіх-н. спраў, прыхваткамі.
Дапамагаць маці ў. паміж вучобай.
уры́цца, -ы́юся, -ы́ешся, -ы́ецца; зак., у што.
1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Пранікнуць у глыб чаго-н. рыючы (пра жывёл).
2. Схавацца ў вырытым паглыбленні ці ў чым-н. сыпкім.
У. ў сена.
|| незак. урыва́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца.
урэгулява́ць гл. рэгуляваць.
урэ́зацца, -э́жуся, -э́жашся, -э́жацца; -э́жся; зак., у што.
1. Уваткнуцца, укліні́цца ў што-н. вузкім, вострым.
Човен урэзаўся ў пясчаны бераг.
Лес клінам урэзаўся ў поле (перан.).
2. перан. Імкліва ўварвацца ўнутр чаго-н.
Конніца ўрэзалася ў варожыя рады.
3. перан. Запомніцца моцна і адразу.
У. ў памяць.
4. перан. З разгону сутыкнуцца з чым-н. (разм.).
Машына ўрэзалася ў слуп.
|| незак. ураза́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца і урэ́звацца, -аюся, -аешся, -аецца.